Misschien heb ik gewoon de kracht niet. Om te willen zijn wat ik graag zou willen bekomen. Mijn hersenen zeggen ja. Mijn karakter wil het niet. Moet ik dan gewoon mezelf blijven ? Niet veranderen dan ? Ik zit met zoveel vragen,die onbeantwoord blijven. Is het zo, dat ik steeds naar de verkeerde mensen verlang ? Is het zo, dat ik de verkeerde nastreef ? Kan iemand me vertellen of ik gelieft ben of niet ? Ik durf het niet te denken. Dat zou niet hetzelfde zijn. Ik wil het van anderen horen. Anders gelooft mijn karakter het niet, mijn hersenen wel, maar mijn karakter blijft weer achter. Weet je, ik geloof in het lot. Dat is wat ik zoveel aan mezelf vertel. Is dat bullshit ? Of is het dan toch waar ? Ik bedoel; Gebeurd alles met een reden ? Is de manier hoe je je leven eindigd al vooraf bepaald ? Of is het je eigen schuld als je je niet goed voelt ? ' Doe er iets aan ' vertelt mijn hart me. ' Maar wat dan ? ' antwoord mijn karakter droevig. Ik kan het niet laten. Ik vraag me vaak af, waarom ben ik niet zoals hun ? Waarom krijg ik die aandacht niet ? Vertel je me dan dat ik uniek ben ? Of ben ik gewoon te stom om aandacht aan te schenken ? ' Je bent niet stom 'roept mijn hart me toe. ' niemand is stom ' zeggen mijn hersenen. ' Waarom dan ? ' schreeuwt mijn karakter, happent naar antwoorden. ' Daarom. Geloof me nu maar ' vertelt mijn hart me. Maar wie moet ik geloven ? Waarom zou ik iemand geloven ? Ik kan toch niet ruiken of die persoon de waarheid spreekt ? ' Nee, dat kan ik inderdaad niet ' ,antwoord mijn neus. 'Maar ik wel.' antwoord mijn karakter. 'Je hebt de keuze om iemand te vertrouwen, als ze je vertrouwen schenden, is dat niet jouw fout. Dan zijn zij diegene die dat ene schuldgevoel zullen moeten meedragen.'
